Owszem, Putin też jest w swego rodzaju potrzasku. Trafił cudownie: na gościa, którego rozgrywa jak chce, który jest dla niego za głupi i za krótki. Ale nawet on tańczy na cienkiej linie. Bo jak długo będzie działał szantaż? Tylko do końca amerykańskiej prezydenckiej kadencji. Ujawnienie mechanizmu wcześniej jest raczej niemożliwe – dowody tajemniczych ekscesów lokatora Białego Domu to z pewnością jedne z najpilniej strzeżonych materiałów w historii ruskich służb. Pytanie, co potem? Daję głowę, że skala ingerencji Rosji w kolejne wybory prezydenckie w USA będzie porażająca. Ale Putin wie, że drugi taki rozmoczony cukiereczek już mu się nie trafi. Ma poza tym świadomość swego rodzaju klinczu. No bo co się wydarzy, jeśli jego służby ujawnią bezeceństwa pomarańczowego? Owszem, będzie trzęsienie ziemi, zawali się przypuszczalnie obecna amerykańska administracja. Smród i sromota sięgną stratosfery. Ale w tym samym momencie, w którym Trumpa będą stawiać przed trybunałem stanu (bo pewnie ma na koncie znacznie więcej grzesznych układów, niż tylko seksualne wybryki), Rosja straci Narzędzie. I wszelką kontrolę nad polityką Waszyngtonu. To tak, jakby się położyła na plecach łapkami do góry.

I to jest powód, dla którego Putin „moderuje” swoją relację z Trumpem. Dla którego jednak na coś mu pozwala i na coś się z nim umawia. Bo nie chce go przetrenować. Obaj grają o wszystko; bez znaczącego sukcesu w Ukrainie, i to w skończonym czasie, ruski reżim też się prawdopodobnie zawali.

Na pytanie, na co się chłopcy umówili, odpowiedź dają nam wydarzenia ostatnich tygodni. Trump, choć głupi narcystyczny mitoman, też jest świadomy ruskiego klinczu. Więc mówi: Władimir, nie możesz mi wiecznie dokręcać śruby! W końcu wszyscy, nawet najgłupsi, połapią się, o co w tym chodzi. A wtedy stracimy obaj. Zróbmy coś, co nas obu zadowoli. Podzielmy się światem, hmm…  na przykład według południków: ty bierzesz półkulę wschodnią (z Chińczykami pomogę, jak mogę), ale ja biorę zachodnią. Rób co chcesz w Ukrainie, weź Mołdowę, łyknij Gruzję… Ale ja biorę Wenezuelę razem z twoją ropą i twoimi komuchami. Tylko pokrzycz trochę na arenie międzynarodowej, że rząd USA łamie wszelkie konwencje. Żeby nie było, że się dogadaliśmy. A jak już ucichnie, to łyknę sobie Kubę – na co ci to zadupie z kilkoma bananami, skoro my dwaj nie planujemy do siebie strzelać?

W ten sposób Trump dostał zgodę na Wenezuelę, a następnie, jak na cwaniaka przystało, świetnie przygotował atak na Maduro, i to nie tylko pod względem operacyjnym. Przygotował też grunt społeczno-polityczny. Od wielu miesięcy przyzwyczajał europejskich sojuszników do myśli, że Ameryka odwraca się do nich zadkiem, że zwraca się w inną stronę, bo ma tam własne problemy. Robił to choćby prowadząc wrzaskliwą kampanię antynarkotykową, przejmując rzekomo przemytnicze statki (nie przedstawił na przemyt żadnych dowodów), jazgocząc o „milionach młodych Amerykanów” umierających z przedawkowania. Atak na Wenezuelę wszedł w tę narrację, jak w masło.

Czy kogoś zdziwiły deklaracje Trumpa na temat zamiarów wobec Grenlandii, które wybrzmiały już kilka dni po porwaniu Maduro? Wszystko się zgadza – Grenlandia to już półkula zachodnia! W dodatku pomarańczowy dziad załatwia w ten sposób dwie sprawy: zaspokaja oczekiwania swojego moskiewskiego guru, bo realnie osłabia Europę, podważając amerykańsko-europejski sojusz i rację bytu NATO. A po drugie: legitymizuje wszelkie działania Putina. No bo skoro przywódca demokratycznego świata może napaść suwerenny kraj i grozić aneksją innego, to znaczy, że wolno. Członkowie amerykańskiej administracji z wielkim zapałem grają w durnia; kilka dni temu usłyszałam, jak jeden z nich pytał (przed kamerami, na oczach świata), jakie to niby prawa i na mocy jakich traktatów ma Dania do grenlandzkiego terytorium. No błagam!!

Nie wiem, jak zakończy się amerykańsko-duńska tragifarsa – tak, tragifarsa, która zmusza członków NATO do obrony członka NATO przed zakusami członka NATO – ale zakładam się o zupę, że po niej kolej na Kubę. W Waszyngtonie cygara będą jeszcze łatwiej dostępne! Z Kanadą może nie pójść tak gładko. Ale w kolejce czekają sypiące się, choć bogate w surowce gospodarki Ameryki Południowej.

A co z Chinami? Trump będzie próbował doraźnie sidlić je cłami i blokować szlaki handlowe, ale w końcu poda im Tajwan na tacy. Ma przy tym pewnie wobec Pekinu odczucia ambiwalentne. Z jednej strony trochę się obawia, że silne Chiny, nie niepokojone nadmiernie, zwasalizują Rosję, zmieniając jej ogromny obszar we własny podręczny magazyn – surowcowy sezam. Ale nie wierzę, żeby Donald nie spał z tego powodu po nocach. Człowieczek, który szczyci się łapaniem kobiet za genitalia i doprasza Nobla wygrażając kijem bejsbolowym, rozumuje w znacznie węższej perspektywie. Nie zawraca sobie głowy względnie odległą przyszłością własnej ojczyzny. A już na pewno nie spędza mu snu z powiek przyszłość świata i  groźba zaburzenia światowej równowagi gospodarczej (już teraz bardzo względnej). Trump boi się tego, co tu i teraz.  Że go ujawnią, że go skompromitują, że zabiorą mu zabawki, a na końcu wsadzą. Że skończą się złocone meble, kąpiele w szampanie, prywatne jety i chętne celebrytki. Że sczeźnie sława i chwała. I że sczeźnie on sam.

A wracając do ambiwalencji jego uczuć wobec Pekinu: Trump, choć wiele zdaje się temu zaprzeczać, jest człowiekiem. I jestem pewna, że wbrew temu, co z zapałem prezentował na Alasce i co powtarza w mediach, szczerze nienawidzi Putina. Owszem, dziko mu zazdrości dyktatorskiego rozmachu, zawistnie podziwia jego bezwzględność i nielimitowane demokracją możliwości. Ale też nie cierpi faceta, który od lat trzyma go za klejnoty kilkoma taśmami, przyprawiając o mdłości ze strachu. Dlatego choć wzmocnione ruskimi surowcami Chiny w przyszłości wyrosną na światowego hegemona, Donald się tym nie przejmuje. Przecież takie rzeczy nie dzieją się z dnia na dzień! On będzie już wtedy daleko, jego rodzina (o ile się o nią troszczy) też gdzieś się bezpiecznie przytuli. A ten cholerny moskiewski zakapior wreszcie zakwiczy pod chińskim buciorem. I przestanie go budzić tymi strasznymi nocnymi telefonami.

Media, zachowując etyczną neutralność, otrąbiły sukces Trumpa, który rzekomo zadał Putinowi bolesny cios, przejmując kontrolę nad Wenezuelą i nad tamtejszymi ruskimi inwestycjami. Zgadza się, były niemałe. Eksperci oceniają, że w ciągu dekady Rosja zainwestowała tam duże kilkanaście miliardów dolarów, których prawdopodobnie długo nie zobaczy. Tyle że przy zamrożonych w Europie ruskich aktywach, pochodzących w dużej części z Rosyjskiego Banku Centralnego (blisko 300 miliardów dolarów), wenezuelskie inwestycje Putina to drobne! Ale co z tego? Rozmrożenie kasy, która mogłaby narobić Moskwie prawdziwej szkody, wymagałoby twardych gwarancji bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych dla wszystkich natowskich sojuszników. Tych gwarancji nie ma i nie będzie; dziadzia Wania ma to przecież przez Donalda obiecane… A co do ropy, pocieszy się własną – w końcu jest najtańsza!

Najzabawniejsze, że świat polityki o tym wszystkim wie. Wiedzą o tym doskonale europejskie ośrodki władzy. I co z tego? Są zbyt słabe, żeby cokolwiek z tą wiedzą zrobić. Za dużo czasu i środków poświęciły na przytwierdzanie nakrętek do plastikowych flaszek. Zbyt długo flirtowały z Moskwą, wikłając się w surowcowe sieci, a z drugiej strony – ignorując zagrożenie tyranią amerykańskich Big Techów, która właśnie się dzieje i buduje nam Nowy Wspaniały Świat. Dlatego dziś o szantażu na najwyższych szczeblach światowej władzy nikt ani beknie. Francuzi coś zaszemrali – chwała im za to! – ale natychmiast dodali, że to tylko spekulacje. Jasne! Polityka to grzęzawisko. Mętna ciecz, w której większe ryby pożerają mniejsze, nawet jeśli te mniejsze są lepsze, mądrzejsze i mają swoje prawa.

A co nam, maluczkim, daje taka wiedza? Szczerze mówiąc, poza zgrozą, niewiele. Czy świadomość, że NATO nie istnieje – w każdym razie nie w dotychczasowej kategorii wagowej – zmienia cokolwiek w mojej własnej egzystencji pracownicy najemnej, kobiety jakich tysiące, bez perspektyw ucieczki na Polinezję Francuską? NATO jest dziś jak Rolling Stonesi po targowicy Jaggera w latach 80.; okazało się wtedy, że Jagger to jednak nie Stonesi (część solowych koncertów musiał odwołać z powodu braku zainteresowania!). Ale Stonesi bez Jaggera to już też nie to samo. Ameryka to nie NATO, tylko czy NATO bez Ameryki to nadal NATO? Czy ta paralela mnie bawi? Ani trochę. Odkąd zaczęłam się nad tym wszystkim głębiej zastanawiać, wcale nie mam się lepiej. Mam się gorzej. Ale chyba wolę żyć i umrzeć bardziej świadoma. Pozdrawiam!