W tym duchu przekazuję dziś garść wskazówek dla tych, którzy depczą gołe betonowe wylewki i zastanawiają się, co u licha najlepiej na nich ułożyć. My ten podniecający proces mamy już za sobą, mogę więc z czystym sumieniem przywdziać togę autorytetu. A przynajmniej drelich praktyka.

Podłoga – fajna rzecz. Kosztuje majątek, proces jej układania stawia dom na głowie i trwa lata świetlne, a przy wyborze nie możesz się pomylić. To znaczy, oczywiście możesz. Bo jeśli się pomylisz, możesz ją przecież wymienić. W kółko natykam się na historie młodych przebojowych ludzi, którym znudził się stary wystrój, więc – rach ciach – wymienili podłogi! Skuli stary gres, w salonie ułożyli piękną francuską jodełkę, w kuchni wylali żywicę epoksydową w rzucik, a w międzyczasie zdążyli się ładnie opalić. To dziecinnie proste: wynajmujemy projektanta wnętrz (za roczne przychody), który z kolei wynajmuje bezszelestną i bezpyłową ekipę (wartość trzech rocznych PIT-ów), i jeszcze jej pilnuje. Do tego koszt samych posadzek, oscylujący wokół wartości diamentu Koh-i-noor – i możemy spokojnie wyjechać na Barbados. Lekkość takiej procedury zawsze robiła na mnie wrażenie! Ale umówmy się, jeśli rano budzi was budzik, a nie pokojówka, i jeżeli – idąc dalej tym tropem – sami zakładacie sobie skarpetki, to wolta z wymianą podłogi robi się problematyczna. A z tego wynika, że trzeba ją wybrać raz na zawsze.